De Column van Özcan Akyol ; “ verwachtingen van mijn zoon ” (schrijvende redacteur)

In de Stentor van afgelopen zaterdag las ik de column van Ö ja in één keer goed alt 153 hahaha, ik leer het nog wel. In de Stentor las ik dus de column van Özcan Akyol. Ja dat ik nu in de lach schiet heeft vooral te maken met het feit dat ik van mening ben dat Özcan Akyol zich behoorlijk bij de poot heeft laten nemen door zijn eigen eindredactie. In december vorig maakte hij nogal amok over het feit dat de chocoladeletter Ö niet in de winkelschappen lag.

Elke zichzelf respecterende bakker kon hem die leveren. Hij had naar m.i. beter zijn pijlen kunnen richten op twitter. Immers op twitter is zijn account nog steeds terug te vinden onder de naam @OzcanAkyol Maar goed dit terzijde. Zijn column van afgelopen zaterdag ontroerde mij. Zijn moeder kon door de social distancing niet meer dicht bij haar kleinkinderen komen.

Het deed mij denken aan mijn moeder en haar kleinkinderen. Een paar weken terug had ik mijn moeder uitgenodigd voor een etentje. Samen met mijn drie kinderen. In het City café van de Gift City. Corona gooide letterlijk roet in dit etentje.

Özcan Akyol beschrijft hoe zijn moeder duidelijk maakt wie voor haar echt belangrijk zijn. Ze zegt tegen hem tijdens een telefoon gesprek: ” maar ze hebben liefde en aandacht nodig. Anders denken ze dat ik hen vergeten ben.”

Zo herkenbaar.

Het etentje met mijn moeder en mijn kinderen ging helaas niet door. Ook ik heb mijn kinderen – die bij hun moeder wonen – iets toegestuurd. Een uitnodiging voor een miniconcert bij mij op het overdekte balkon. Zie ook mijn eerdere blog. Bij de uitnodiging had ik een klein doos chocolade gedaan met een doosje thee.   Je wilt ze toch laten weten dat ze belangrijk voor je zijn en dat ze niet vergeten worden.

Van mijn oudste zoon kreeg ik min of meer tegelijkertijd een mail waarin hij mij vertelde hoe ik mij dien te gedragen als klant van Jumbo en wat hij van mij als vader verwacht. Uiteraard ben ik blij dat hij zijn verwachtingen richting mij als vader heeft uitgesproken. Hoe ik mij dien te gedragen als klant van Jumbo daar kan ik ook wel wat mee.

Hij sprak mij ook aan hoe ik mij als journalist dien te gedragen. Dat moet ik even uitleggen. Toen ik begon met schrijven voor de wijkkrant Holtenbroek, had de Turkse supermarkt ERDEM juist een verbouwing achter de rug. Toen de heropening aan de orde was heb ik daar een artikel over geschreven voor de wijkkrant Holtenbroek. Het was mijn eerste bijdrage. Mijn oudste zoon werkt bij de Jumbo. Deze winkel staat precies tegenover ERDEM.

Omdat ik ERDEM destijds had aangeboden een verhaal te maken voor de wijkkrant was het voor mij niets meer dan logisch dit de bedrijfsleider van de Jumbo ook aan te bieden.

Dat mijn zoon mij nu aanspreekt hoe ik mij als journalist dien te gedragen verbaasd mij eerlijk gezegd een beetje. Bewust kies ik er voor mij niet te profileren als journalist. Dat zou namelijk de indruk kunnen wekken dat ik een opleiding journalistiek heb gedaan. En dat heb ik niet. Daarom kies ik er bewust voor mij te profileren als schrijvende redacteur.

Wel heb ik driekwart jaar van de propedeuse opleiding Journalistiek gedaan. Destijds ben ik met deze opleiding vroegtijdig gestopt.  We kregen een groepsopdracht die we in een kroeg dienden uit te voeren. Voor mij als enkelzijdig horende was dat niet te doen. Mijn conclusie was toen: “Als dit de journalistiek is dan moet ik hier niet aan beginnen.”

Inmiddels zijn we velen jaren verder. Dankbaar ben ik dat ik gebruik kan maken van de Baha en de Muliti microfoon. Tijdens het tweede artikel wat ik heb geschreven voor de wijkkrant Holtenbroek had ik een interview met een dame van Sportservice Zwolle in het druk bezochte wijkcentrum van Holtenbroek. Mijn dankbaarheid naar Wendeliena Timmerman van HOORIDEE is groot. Zij heeft mij twee jaar geleden aangemoedigd gebruik te gaan maken van de mulitimicrofoon.

Dichterbij komt het voorlopig niet…..

Trots ben ik op mijn zoon, dat hij zijn verwachtingen naar mij als vader, klant van Jumbo en schrijvende redacteur van de wijkkrant Holtenbroek heeft uitgesproken. Jumbo vind ik echt een mooie winkel. Kom er graag. De sportbeleving van Jumbo, daar voel ik mij bij thuis. Schaatsen, Wielrennen, Max Verstappen het zijn allemaal zaken die maken dat ik graag klant ben bij Jumbo.

De ideale vader ben ik niet. Als vader schiet ik soms te kort naar mijn kinderen. Daar ben ik mij van bewust.   Wel ben ik blij dat mijn zoon zijn verwachtingen naar mij toe heeft uitgesproken. Daar kan ik wel wat mee.

Wat ik gezien en gemerkt heb, als klant, als vader van een zoon die bij de Jumbo werkt en als schrijvende redacteur van de wijkkrant Holtenbroek dat er een team staat dat keihard werkt de klanten in deze corona crisis iedere dag opnieuw weer te voorzien van alle producten die wij als klant dagelijks nodig hebben.

 Geef ze daarom alle ruimte hun werk goed te kunnen doen.

Het artikel wat ik met de Jumbo wil maken voor de wijkkrant Holtenbroek komt er alleen als de bedrijfsleider contact met mij opneemt voor het maken van een afspraak hiertoe. Hij weet inmiddels hoe ik werk. Dat heb ik hem uitgelegd. De bal ligt nu bij hem.

Gepubliceerd door

harrybartelds

Bloggen doe ik op persoonlijke titel, ambassadeur de Gift City als vrijwilliger betrokken bij de stad verbeeldt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s